|
|||||||
|
Renée Schoonbeek, Bas Liesker en Jurgen van der Ploeg, Teksten: Renée Schoonbeek, Ruud Brouwers, Irene Edzes, Tom Bullens, Illustraties: Irene Edzes De Tuinstad is dood, Leve de Tuinstad! Vormgeving: Andrea Fuchs, Geïllustreerd (kleur), Paperback, ing., 208 pagina's, Formaat: 12 x 20 cm I.s.m. STAWON
De publicatie bevat verder een aantal essays met tactische een strategische overwegingen bij de aanpak van de naoorlogse wijken. |
|||||||
|
|||||||
Veel, snel en goedkoop bouwen was vlak na de Tweede Wereldoorlog het motto. Dat is goed gelukt: de ruime, groene wijken werden zeer gewaardeerd. De nadruk op kwantiteit is echter ten koste gegaan van kwaliteit. En dat breekt de tuinsteden, gebouwd tussen 1945 en 1970, nu op. Vernieuwing is noodzakelijk want de woningen voldoen niet meer aan de veranderde woonwensen. De idealen licht, lucht en ruimte hebben ondertussen niets aan kracht ingeboet. Door hun groene stedelijkheid onderscheiden de wijken zich van de oude stadscentra en de nieuwe Vinex-wijken. De STAWON-studie De Tuinstad is dood, Leve de Tuinstad! gaat uit van de kwaliteit van de oorspronkelijke ontwerpidealen en beschouwt het herstructureren van de naoorlogse stad als een hedendaagse, culturele ontwerpopgave. De studie wil door middel van ontwerpend onderzoek laten zien welke rol het ontwerp en de ontwerper in de vernieuwing spelen en gereedschap aanreiken voor een doeltreffende aanpak van het naoorlogse. Negen multidisciplinaire teams van architecten, stedenbouwers en landschapsarchitecten geven hun visie op drie concrete locaties in respectievelijk Hengelo, Nijmegen en Delft. Zij zien vooral kansen.